Berichten uit Davos

Twee werelden.

Ik ben nu een week of elf onderweg in mijn opname. Ik houd het bewust niet echt goed bij, omdat ik dan tegen het einde van mijn opname steeds meer met naar huis gaan bezig ben. En daarvoor heb ik hier nog teveel te doen. Dat laat geen ruimte om op twee gedachten te hinken. De stille momenten van de dag en die zijn er weinig, of de stille momenten van de avond vlak voor het naar bed gaan bieden de ruimte om echt aan huis te denken. Aan mijn vrouw en kinderen die omwille van mijn gezondheid het weer vijftien weken zonder me moeten doen. En ik zonder hen. We leven dan tijdelijk in twee volledig verschillende werelden.
Wat we dan ’s avonds door de telefoon bespreken moeten we dan beleven zonder de emoties en het gevoel van het moment. Zonder de gelaatsuitdrukkingen, de ogen of de lichaamstaal van de ander te kunnen zien. Belangrijke en onbelangrike gebeurtenissen worden zo teruggebracht tot slechts woorden.Woorden die, hoe enthousiast verteld ook, hun emotie voor een groot deel verliezen in de duizend kilometer die tussen ons staan. Duizend kilometer die geen afstand scheppen , maar wel verhinderden dat we heel dicht bij elkaar kunnen zijn.

Een paar weken voor het werkelijk naar huis gaan ‘schuur’ ik dan over een zandbank.
Ik loop niet echt vast, maar ga toch een ongewild beetje hinken op twee gedachten.
Na elf weken worden m’n geduld en uithoudingsvermogen dusdanig aangesproken dat ik alle zeilen moet bijzetten om te blijven zorgen dat ik niet vlot getrokken hoef te worden..
Ik word bijna in tweeën gescheurd tussen de zwaartekracht van de kliniek en de zwaartekracht van thuis. Dat schuren mag niet te lang duren. De laatste weken van een opname zijn minstens even belangrijk als de eerste en verdienen dan ook mijn volle aandacht.

Er hangt een mist rond de voorspelling van de eerste sneeuw. Morgen? Maandag? Of toch nog niet. De zon is warm, de wind is koud. Je voelt wel door alles heen dat de herfst de zomer aan het verdringen is. Ook de natuur leeft op dit moment in twee verschillende werelden.
Dat recht is niet alleen aan mij en mijn gezin voorbehouden. Het wordt kouder.Paddestoelen schieten als zichzelf uit de grond. Elfenbanken

hangen als balkonnetjes aan boomstronken en doet de stronken veranderen in kabouterflatgebouwtjes.

Het is vochtig. De larixen verkleuren heel stiekem van groen naar geel. Ik heb de hele zomer in Davos doorgebracht. De zomer nadert zijn einde, net als mijn opname.
Toch ziet het er voor mij best wel zonnig uit. Het was een opname vol verrassingen. Leuke, maar zeker ook minder leuke.
Lichamelijk heb ik hele grote vooruitgang geboekt. Veel meer dan ik ooit heb durven dromen. Medicijnen waar ik van overtuigd was dat ik die voor altijd zou moeten gebruiken, zijn van de lijst verdwenen. Ik ben vele kilo’s aan overgewicht kwijt geraakt. (En ik ben niet van plan ze weer terug te vinden) Conditioneel ben ik sterker dan ik in jaren geweest ben.
Mentaal heb ik lang en diep in de PMT*-spiegel moeten kijken. Ik heb mezelf gezien zoals ik niet ben. Ik heb mezelf gezien zoals ik wel ben. We lijken sprekend op elkaar. Als twee druppels Erik. We zijn met elkaar verweven. Een Siamese tweeling in één lijf. Dat raadsel ben ik aan het ontrafelen.
Daar ligt, naast natuurlijk het fysieke component, misschien wel de kern van het niet onder controle kunnen houden van mijn astma. Ik ben mezelf onbarmhartig tegengekomen. Maar ik ben heldhaftig en vastberaden. Bewust de confrontatie gezocht. En gevonden. Onder zeer professionele begeleiding.

En ik begin van mezelf te leren. PMT staat bij mij inmiddels voor Prettig Mezelf Tegenkomen.

Nog maar een week of vier. O jee, nog maar vier weken. Twee werelden. En maar één doel: goed thuiskomen en weer jarenlang mee kunnen.

Erik Elferink. Eind augustus 2010

Meer weten over Psycho MotorischeTherapie? Google dan ‘PMT therapie’

Laatst bijgewerkt 31-08-2010 (17:45) door Margreet van Roest

Reacties

September 6, 2010, 12:09 pm - erik van de weerd

hoi erik,
Ik heb veel bewondering voor ,zoals jij je gevoelens en je strijd met de astma op beeld zet, ik wens je daarom ook heel veel moed voor de laatste loodjes in davos
groetjkes erik

September 4, 2010, 11:17 am - Yvonne

Ha Erik,
Bijzonder hoe je je gedachten, gevoelens neer kunt zetten. Wat een worsteling om alles is balans te krijgen en te houden. Ik mis je en "ons" groepje. Heerlijk even een wandeling maken.... ik doe het nu alleen. Ik wens je heel veel sterkte met de laatste loodjes. Weet dat ik aan je denk.
Liefs Yvon

September 2, 2010, 2:18 pm - Peter Ummels

ik vind het niet leuk te lezen dat je weer in davos bent, ik hoop dat je weer goed naar wat beter naar huis gaat.
groet, Peter

September 2, 2010, 12:47 pm - suzanne

hoi erik,

Wat heb jij je zelf mooi omschreven en hoe je het ervaart
heb het met ontroering gelezen en je schreef gewoon de waarheid 2 werelden die 1 moeten worden en zijn.