De andere werkelijkheid
Davos, 9-3-2011
Vandaag realiseerde ik opeens, dat ik in een hele andere werkelijkheid leef, sinds ik hier in Davos ben. Het is echt een hele aparte gewaarwording. Je leven wordt hier nagenoeg beheerst door ziek zijn en niet ziek zijn, in welke groep je bent ingedeeld, heb je prednisolon of heb je dat niet, sneeuwt het of is er zon. Hoeveel weken je hebt gekregen, hoeveel weken je nog moet. Je leeft met mensen die je niet zelf hebt uitgekozen, je vindt je plaats in een groep. En het is wonderbaarlijk te noemen hoe makkelijk ik bepaalde zaken kan aanvaarden voor wat ze zijn en dingen waar ik dacht er makkelijk in te zijn blijken opeens weer heel moeilijk worden.
Je bent echt op jezelf en je behandelaren aangewezen en ik heb nu het geluk dat ik in een prettig groep mensen terecht ben gekomen. Aankomende dinsdag komt er weer een nieuwe grote groep mensen, ik geloof wel 7 of 8 mensen en ik ben benieuwd wat dat gaat doen met de dynamiek van de groep. Ik ben ook benieuwd hoe Monte en mijn moeder het hier als toeschouwers zullen ervaren. Je mag best veel hier, maar er zijn natuurlijk ook regels waaraan je je moet houden, het is per slot van rekening een ziekenhuis/revalidatiecentrum.
Ik vind het hier nog steeds goed uit te houden en ik hoop ook van harte dat dat zo blijft. En niet onbelangrijk mijn astma lijkt nog steeds rustig, al komt de spannende tijd er voor mij wel aan. In Nederland had ik namelijk iedere 6 weken een prednisolon stoot kuur. Die tijdslijn zit er nu dus weer aan te komen, ik ben benieuwd wat mijn longen hier gaan doen de komende tijd ( twee weken om precies te zijn)
Liefs Suzanne
