(ernstig) Astma en bewust kinderloos

Ik ben Inge en ik heb er bewust voor gekozen om geen kinderen te krijgen. Toen mij werd gevraagd om mijn verhaal te delen, heb ik daar even de tijd voor genomen. Ik wil niemand kwetsen of tekortdoen. Voor iedereen is dit een persoonlijke keuze en die verdient respect, welke kant iemand ook opgaat.

Als kind wilde ik naast verpleegkundige graag moeder worden. Dat laatste voelde destijds vooral als iets vanzelfsprekends, iets waar ik later vanzelf in zou groeien. Met de jaren kreeg die wens een belangrijkere plek. In mijn twintiger jaren was mijn kinderwens zelfs zo sterk aanwezig dat ik een relatie beëindigde toen bleek dat mijn partner geen kinderen wilde. Op dat moment stond die wens centraal in mijn leven.

In mijn puberteit speelde mijn astma opnieuw op na jaren waarin het rustig was geweest. Na mijn diplomering als verpleegkundige ging mijn gezondheid snel achteruit. Ik kreeg meerdere longaanvallen waarvoor prednison nodig was, belandde in het ziekenhuis en volgde longrevalidatie. Mijn werk in de thuiszorg werd steeds zwaarder. Een patiënt die tegen mij zei: “Zuster, gaat u maar zitten, ik douche mezelf wel, u bent zo benauwd,” hield mij een pijnlijke spiegel voor. Vanaf dat moment wist ik dat ik moest stoppen.

Rond diezelfde periode ging de gezondheid van mijn moeder eveneens hard achteruit. Zij ontwikkelde ernstige longklachten en veranderde in korte tijd van een actieve vrouw naar iemand die volledig zorgafhankelijk werd. Ik heb voor haar gezorgd als dochter en als verpleegkundige. Een longziekte raakt niet alleen degene die ziek is, maar het hele gezin. Het was intens om haar zo te zien lijden. Later bleek dat mijn moeder, mijn broertje en ik allemaal een afwijking hebben in ons afweersysteem, wat waarschijnlijk verklaarde waarom haar achteruitgang zo snel verliep.

Na het overlijden van mijn moeder begon de twijfel over mijn kinderwens. Ik had mijn werk in de thuiszorg al moeten verlaten en voelde steeds duidelijker hoe kwetsbaar mijn gezondheid was. De vraag of ik een kind de zorg zou kunnen geven die ik zelf belangrijk vind, bleef terugkomen. Ook vroeg ik mij af of ik een kind wilde blootstellen aan situaties die ik zelf had meegemaakt binnen mijn gezin. De kans op frequente prednisonkuren door de vele virussen die jonge kinderen meebrengen, speelde daarbij een grote rol.

Het proces richting mijn definitieve keuze verliep langzaam en met veel overwegingen. Tussen 2014 en 2017 groeide het besef dat ik bewust geen kinderen wilde proberen te krijgen, met de realisatie dat een kinderwens geen garantie is op een zwangerschap. Het verdriet hierover was groot, al bracht de uiteindelijke beslissing rust en ruimte.

Een belangrijke steun is mijn rol als tante van de kinderen van mijn beste vriendin. De band met hen betekent veel voor me, ook op momenten waarop ik vanwege mijn gezondheid tijdelijk niet bij ze kan zijn. Bovendien heb ik sinds een jaar een relatie met iemand die kinderen heeft, en inmiddels zelfs twee kleinkinderen. Hierdoor ben ik onverwachts bonus-oma geworden. Deze rol voelt warm en waardevol, en biedt mij de mogelijkheid om liefde te geven op een manier die bij mij past.

Wanneer ik terugkijk op mijn leven en op alles wat er is gebeurd, voelt mijn keuze nu als volledig geaccepteerd. De vraag “En heb jij ook kinderen?” raakt me soms nog steeds. Op bepaalde momenten voelt het alsof ik niet helemaal voldoe aan de verwachtingen van anderen, en dat kan pijnlijk zijn. Toch weet ik dat mijn keuze zorgvuldig en met veel liefde is gemaakt. Dat geeft uiteindelijk rust en zekerheid over de weg die ik heb gekozen.